Η Κύπρος ξύπνησε για ακόμα μια χρονιά με τον εφιαλτικό κι ανατριχιαστικό ήχο των σειρήνων στις 05:30 το πρωί, υπενθυμίζοντας τα δεινά της βάρβαρης τουρκικής εισβολής. Όπως γίνεται για πέντε δεκαετίες τέτοια ώρα. Μια ακόμη μαύρη επέτειος ξημέρωσε και αυτή την Κυριακή. Πενήντα ένα χρόνια από τότε. Δεκαοκτώ χιλιάδες εξακόσιες είκοσι οκτώ ημέρες κατοχής. Μέρες που η πατρίδα μας αιμορραγεί. Μέρες που κανείς και καμιά μας δεν ξεχνά.
Μεγάλη τιμή για μένα να εκφωνήσω και φέτος τον επιμνημόσυνο λόγο για τα άξια παιδιά της πατρίδας μας, του ήρωα της ΕπισκοπήςΝεόφυτου Χατζηχριστοδούλου, των πεσόντων Επισκοπής, Νίκου Γεωργίου, Σπύρου Πετούση, Οδυσσέα Κλεάνθους, Τρόφιμου Κουλλέ, Σωτήρη Παπαλαζάρου, Χριστοφή Παπαλλη, και τους αγνοούμενους Θεοτόκη Σταύρου και Ιωάννη Πασχάλη.
Θερμές ευχαριστίες προς το Δημοτικό Διαμέρισμα Επισκοπής Κουρίου για την ευγενική πρόσκληση. Μια κοινότητα με ξεχωριστή σημασία για όλη τη Λεμεσό αλλά και για εμένα προσωπικά.
Η μνήμη των ηρώων μας δεν είναι απλώς ένα κερί τιμής. Είναι κάλεσμα ευθύνης. Για μια πατρίδα που δε συμβιβάζεται με τη διχοτόμηση, για μια Κύπρο ελεύθερη, δημοκρατική και ευρωπαϊκή. Αυτή θα είναι η ιστορική δικαίωση για τους ήρωές μας.
