Το κυκλοφοριακό δεν είναι απλώς ταλαιπωρία, αλλά ένα δομικό πρόβλημα που επηρεάζει:
• την παραγωγικότητα,
• την οδική ασφάλεια,
• την ψυχική υγεία,
• την πρόσβαση στον δημόσιο χώρο.
Στη Λεμεσό – αλλά όχι μόνο – η καθημερινή μετακίνηση έχει μετατραπεί σε πηγή άγχους και απώλειας χρόνου. Και όταν χάνεται χρόνος μαζικά, χάνεται οικονομία, ποιότητα ζωής και κοινωνική συνοχή.
Γι’ αυτό κατέθεσα πρόταση νόμου για ένα σύγχρονο, ολοκληρωμένο πλαίσιο διαχείρισης της κυκλοφορίας και βιώσιμης κινητικότητας. Όχι αποσπασματικά μέτρα. Όχι πρόχειρες ρυθμίσεις. Αλλά θεσμούς.
Η πρόταση προβλέπει, μεταξύ άλλων:
• Κέντρα Διαχείρισης Κυκλοφορίας σε κάθε επαρχία, με συνεχή λειτουργία και συντονισμό,
• σχολικές ζώνες ασφάλειας και ζώνες ροής,
• κλιμακωτό ωράριο και τηλεργασία ως εργαλεία αποσυμφόρησης,
• δημόσια έργα εκτός ωρών αιχμής,
• και ανοικτή ψηφιακή πλατφόρμα, ώστε ο πολίτης να γνωρίζει τι γίνεται, πού και γιατί.
Αυτό που ζητώ σήμερα είναι απλό και απολύτως συνδεδεμένο με τον προϋπολογισμό:
να δοθούν οι πόροι για να εφαρμοστεί η πολιτική στην πράξη.
Χωρίς στελέχωση, χωρίς τεχνολογία, χωρίς λογοδοσία, καμία πρόταση – όσο καλή κι αν είναι – δεν θα αλλάξει την πραγματικότητα.