Εγκρίνονται πόροι και τοποθετούνται χρονοδιαγράμματα.
Το κύριο ζητούμενο είναι κατά πόσο βελτιώνει ή όχι την καθημερινότητα των πολιτών.
Ο πολίτης δεν ζητά θαύματα αλλά απαιτεί εφαρμογή και όχι απλώς εξαγγελίες. Ζητά τα αυτονόητα που θα κάνουν την ζωή του και των παιδιών του καλύτερη. Και ακριβώς σε αυτά τα κύρια ζητούμενα επικεντρώθηκα στη δική μου τοποθέτηση.
Μεταξύ άλλων:
🔹Κυκλοφοριακό: Ειδικά στη Λεμεσό αποτελεί μάστιγα της καθημερινότητας.
🔹Στέγαση: Η Στέγαση είναι κοινωνικό αγαθό. Και όταν δεν υπάρχει πολιτική, η αγορά λειτουργεί εις βάρος των πολλών.
🔹Ασφάλεια / Δημόσια Τάξη: Το έγκλημα βρίσκεται σε έξαρση και η ανησυχία των πολιτών – ιδιαίτερα των γονιών – είναι υπαρκτή. Απαιτείται παρουσία κράτους. Η δημόσια τάξη δεν είναι αυταρχιμός αλλά προϋπόθεση ελευθερίας.
🔹Ισότιμη Κατανομή Πόρων / Κονδυλίων μεταξύ των Επαρχιών: Η αναλογία μεταξύ της συμβολής της Λεμεσού στο ΑΕΠ και των δημόσιων επενδύσεων που επιστρέφουν σε αυτή παραμένει βαθιά άνιση.
🔹Μπλοκαρισμένα Έργα: Όταν τα έργα καθυστερούν, αυξάνεται το κόστος, πληρώνει ο φορολογούμενος περισσότερα και κυρίως έργα υποδομής δεν ολοκληρώνονται στα χρονοδιαγράμματα που τίθενται.
🔹Τρίτη Ηλικία – Silver Economy: Η Τρίτη ηλικία δεν ζητά προνόμια. Ζητά σεβασμό. Ακόμα περιμένουμε την κυβέρνηση να φέρει στη βουλή τα σχετικά νομοσχέδια για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού.
🔹Άτομα με αναπηρία: Είναι ο καθρέφτης της κοινωνικής μας ευαισθησίας. Όπως και με το Συνταξιοδοτικό – ακόμη περιμένουμε την κατάθεση των σχετικών Νομοσχεδίων για εκσυγχρονισμό του πλαισίου.