Πραγματικά τιμητική η πρόσκληση να απευθυνθώ στους μαθητές του Λανιτειου Λυκείου σε μια τόσο σημαντική ημερίδα, αφιερωμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα, όχι ως θεωρητική έννοια, αλλά ως πραγματικότητα που διαμορφώνει την καθημερινή ζωή των παιδιών μας και κυρίως το μέλλον τους.
Η χώρα μας έχει βιώσει κατά τρόπο τραγικό τι σημαίνει παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο πόλεμος, η κατοχή, οι αγνοούμενοι, οι πρόσφυγες, οι εκτοπισμένοι, όλα αυτά δεν είναι ιστορία σε βιβλία, είναι η συλλογική μνήμη του τόπου μας. Που άφησε τραύματα. Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίσαμε μια μακρά προσπάθεια για ειρήνη, δημοκρατία και σεβασμό του ανθρώπου.
Και ακριβώς επειδή έχουμε αυτή την εμπειρία, γνωρίζουμε ότι τα δικαιώματα δεν είναι δεδομένα. Χρειάζονται προστασία, καθημερινή εγρήγορση, συμμετοχή και θεσμική ενίσχυση.
Πολλές φορές αντιμετωπίζουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα σαν ένα θεωρητικό πλαίσιο, σαν ένα κείμενο που μαθαίνουμε στο σχολείο. Στην πραγματικότητα όμως, τα ανθρώπινα δικαιώματα αφορούν την πιο πρακτική διάσταση της ζωής μας: το πώς αντιμετωπίζουμε τον διπλανό μας, τον συμμαθητή μας, τον διαφορετικό από εμάς.
Κάθε φορά που επιλέγουμε τον σεβασμό, την κατανόηση, την αποδοχή, εφαρμόζουμε ανθρώπινα δικαιώματα. Κάθε φορά που κλείνουμε τα μάτια σε ρατσισμό, σε βία, σε παρενόχληση, τότε ακυρώνουμε στην πράξη όσα διδασκόμαστε.
