Η φωτοεπισήμανση εφαρμόστηκε με συγκεκριμένους και ξεκάθαρους σκοπούς. Να σωθούν ζωές στους δρόμους. Να μειωθούν τα θανατηφόρα δυστυχήματα, να καλλιεργηθεί κουλτούρα οδικής ασφάλειας. Αντί γι’ αυτό, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα χάος που εκθέτει και την κυβέρνηση και την Πολιτεία συνολικά.
Σήμερα, το σύστημα αντί να είναι εργαλείο πρόληψης, μετατράπηκε σε μηχανισμό ταλαιπωρίας των πολιτών, χωρίς να αποδίδει στην ουσία. Οι αριθμοί το επιβεβαιώνουν. Τα θανατηφόρα αυξήθηκαν την περασμένη χρονιά, ενώ η κοινωνία νιώθει ότι η Πολιτεία δεν έχει σχέδιο.
6.000 απλήρωτα εξώδικα – επιβάρυνση στα δικαστήρια
Είναι αδιανόητο την ώρα που τα δικαστήρια μας παλεύουν με σωρεία σοβαρών ποινικών υποθέσεων, να φορτώνονται με χιλιάδες εκκρεμή εξώδικα από τις κάμερες. Υποθέσεις που θα μπορούσαν να είχαν λυθεί με διοικητικό τρόπο, οδηγούνται στη Δικαιοσύνη χωρίς λόγο. Αυτό δεν είναι ούτε αποδοτικότητα ούτε σοβαρότητα. Είναι στρέβλωση ενός συστήματος που υποτίθεται θα απάλλασσε τα δικαστήρια από τέτοια βάρη.
170.000 ειδοποιήσεις – 170.000 χαμένες ευκαιρίες
Δεν μπορεί το κράτος να διαφημίζει ότι διαθέτει τεχνολογία αιχμής και να μην μπορεί να παραδώσει έγκαιρα τα πρόστιμα στους πολίτες. Δεν μπορεί να μιλάμε για ψηφιακή εποχή και να εξακολουθούμε να αφήνουμε ειδοποιήσεις στα χαρτιά, που δεν φτάνουν ποτέ στον παραλήπτη. Αυτό δεν είναι μόνο ομολογία αποτυχίας. Είναι και χτύπημα στην αξιοπιστία του κράτους δικαίου.
Πού πήγαν οι μελέτες;
Έγινε ποτέ ουσιαστική αξιολόγηση για το πού τοποθετούνται οι κάμερες; Μπήκαν στα σημεία υψηλής επικινδυνότητας ή απλώς εκεί όπου αποδίδουν εισπρακτικά; Ποιος ελέγχει την εταιρεία που διαχειρίζεται το σύστημα; Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι τυπικές λεπτομέρειες. Είναι η ουσία του ζητήματος. Γιατί αν ο στόχος ήταν η ασφάλεια, τότε η τοποθέτηση θα γινόταν με κριτήρια ζωής και όχι ταμείου.
Αναλογικότητα και δικαιοσύνη
Από την πρώτη στιγμή, ζητήσαμε να υιοθετηθούν κριτήρια αναλογικότητας στις ποινές. Η οδική ασφάλεια δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εξόντωση οικογενειακών προϋπολογισμών. Χρειάζονται έξυπνα μέτρα πρόληψης, όχι τυφλά πρόστιμα.
Και αξίζει να θυμίσουμε ότι οι μόνες βελτιώσεις που έγιναν, έγιναν ύστερα από προτάσεις βουλευτών. Προτάσεις που ψηφίστηκαν και έδωσαν ανάσα στους πολίτες, όπως η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής προστίμων. Χωρίς αυτές, η κατάσταση θα ήταν ακόμη πιο ασφυκτική.
Τι χρειάζεται τώρα
Η κυβέρνηση καλείται να απαντήσει με πράξεις, όχι με ανακοινώσεις.
• Με διαφάνεια στη λειτουργία του συστήματος.
• Με αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας.
• Με σαφείς δικλίδες προστασίας για τον πολίτη.
• Με ουσιαστική ενημέρωση και εκπαίδευση, ειδικά στους νέους οδηγούς.
Αν δεν το κάνει, το μόνο που θα καταφέρει είναι να στρέψει ολόκληρη την κοινωνία απέναντι σε ένα μέτρο που θα έπρεπε να είναι σύμμαχός μας.
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλη προχειρότητα. Δεν μπορεί να πληρώνει τα λάθη και τις παραλείψεις μιας κυβέρνησης που δείχνει να μην έχει σχέδιο. Η φωτοεπισήμανση πρέπει να ξαναβρεί τον πραγματικό της σκοπό. Την προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Αυτό είναι το χρέος μας απέναντι στους πολίτες. Αυτό είναι το χρέος μας απέναντι στις οικογένειες που δεν αντέχουν να θρηνούν άλλα θύματα στην άσφαλτο.
*Βουλεύτρια επαρχίας Λεμεσού ΔΗΣΥ