Με πολλή ευγνωμοσύνη και σεβασμό τιμήσαμε βέβαια και τον πρωτομάρτυρα της κοινότητας, Νίκο Γεωργίου.
Σήμερα, στην ηρωομάνα Ερήμη, βρεθήκαμε μπροστά στην Ιστορία. Όχι την Ιστορία που διαβάζουμε στα βιβλία, αλλά την Ιστορία που γεννήθηκε εδώ, στους δρόμους, στα σπίτια, στα χωράφια αυτής της περιοχής. Αυτή η Ιστορία, έχει ονόματα.
Τρία ονόματα λοιπόν, Σωκράτης, Μαριος, Νίκος, που φέρουμε στην καρδιά μας, που είναι χαραγμένα στο μνημείο, αλλά και στη συλλογική μας συνείδηση.
Οι ήρωες αυτοί δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν. Είναι το παρόν και το μέλλον μας. Είναι η φωνή που μας λέει ότι η Κύπρος αξίζει να ζει ελεύθερη και ενωμένη.
Σήμερα, οι κίνδυνοι είναι διαφορετικοί από τις περασμένες δεκαετίες. Κάποιοι παραμένουν ίδιοι, αλλά το πλαίσιο έχει αλλάξει. Δεν έχουμε μπροστά μας μόνο τον στρατιωτικό εχθρό. Έχουμε και τον κίνδυνο της λήθης, της αδιαφορίας, της συνήθειας.Η μεγαλύτερη απειλή είναι να συνηθίσουμε στην αδικία, να θεωρήσουμε τη διχοτόμηση ως «νέα κανονικότητα». Αυτό θα ήταν η δεύτερη, και οριστική, ήττα.
Απέναντι σε αυτό, η απάντησή μας πρέπει να είναι ξεκάθαρη:
Δεν ξεχνάμε.Δεν παραδινόμαστε.Δεν αποδεχόμαστε την κατοχή.Η τιμή προς τους ήρωες δεν είναι μόνο στεφάνια και μνημόσυνα. Είναι η συνέχιση του αγώνα τους, με τα δικά μας μέσα:
Με ενότητα, χωρίς μικροψυχίες και διχασμούς.Με παιδεία που μαθαίνει στα παιδιά μας ποιοι ήμασταν και ποιοι θέλουμε να γίνουμε.Με πίστη στις αξίες που υπερασπίστηκαν εκείνοι: ελευθερία, δημοκρατία, αξιοπρέπεια.
